Życie to jednak teatr.

Życie to jednak proza, wystawiana na deskach teatru zwanego światem, Człowiek to jednak aktor wczuwający się w swoją rolę, zmieniając ją w zależności od potrzeby. Człowiek posiada „półeczkę” z maskami na różne okazję po to by ktoś inny mu uwierzył, dał się nabrać a później cierpiał. Człowiek to jednak aktor. Przeważają maski pokazujące twardość obojętność na świat. Czy do aktora nie dociera, że jest kimś, kim nie jest? Czy nie dociera do jego małego móżdżku, że to tylko gra, że pewnego dnia pożałuje swojego przedstawienia?! Za kurtyną boi się, że zostanie źle odebrany, martwi się o odbiór swojej gry. Czy to nie śmieszne? Chce być zawsze poprawny zatraca swoją osobowość w imię maski, w imię gry, w imię oszustwa. Bojąc się, że jest zbyt kiepskim aktorem. A my reszta aktorów od siedmiu boleści dajemy się nabrać i po pewnym czasie żałujemy tego. Czy człowiek jest zbyt skomplikowany by do niego dotarł fakt, że szkoda czasu na gry? Czy nie potrafi zrozumieć, że nie zawsze może być najlepszy, że boli go, gdy jest numerem dwa? Zawsze trzeba pokazać, że ma się to w głębokim poważaniu? Pytam się, po co? Odpowiadam. Życie to teatr, sztuka trwa i musisz wziąć w niej udział, w przeciwnym razie zostaniesz wyrzucony ze społeczeństwa, będziesz „marginesem życia”. Ale pytanie się nasuwa kolejne: czy człowiek potrafi być jeszcze sobą? Czy aktorstwo nie wsiąkło już tak głęboko w niego by mógł z niego zrezygnować? Czy aktor wie, kim jest, czy wie, „kim” są jego maki?
W którą stronę należy się udać? Przedstawienia czy bycia sobą? Człowiek pyta się Boga. Co może mu odpowiedzieć?

Dziękuję J. natchnęłaś mnie do napisania tej notki :/.